برای دیانا الهه ی شکار

خواندن مطالب این حقیر نه تنها برای شما لازم نیست بلکه برای کلیه افراد دارای صحت و سلامت عقلی توصیه نمیشود...خلاصه که آره آقاجون نخونید...ولی اگه خوندید و قضاوت کردید مرحمت کنید توی بخش نظرات منو از قضاوتای کثیفتون آگاه کنید.چون نمیشناسمتون و نمیشناسینم اشکالی نداره.

وقتایی که این اتفاق میفته صبح با یه حس تقریبا عادی از خواب بیدار میشم...اول مطلقا چیزی یادم نمیاد...بعضی وقتا حتی تا وقتی که آثارشو توی تلگرام ندیدم یا مامان چیزی نگفته اصلا یادم نمیاد چه خبر شده...ولی بعضا پیش میاد یه چیز مبهمی از صحبتایی که توی تلگرام کردم میاد تو ذهنم...بعد یه دفه استرس میگیرم ک

خواندن مطالب این حقیر نه تنها برای شما لازم نیست بلکه برای کلیه افراد دارای صحت و سلامت عقلی توصیه نمیشود...خلاصه که آره آقاجون نخونید...ولی اگه خوندید و قضاوت کردید مرحمت کنید توی بخش نظرات منو از قضاوتای کثیفتون آگاه کنید.چون نمیشناسمتون و نمیشناسینم اشکالی نداره.

قشنگ ترین رویای منی که باهات واقعیت شیرین میشه... که بهم بگی من حاضرم باهات توی جوب بخوابم و من ذوق مرگ شم....که بعضی حرفایی که میزنی انقدر قشنگن که هول کنم و نفهمم چی جواب بدم...که روی موتور پشت گردنمو ببوسی هر لحظه بخوام برم تو در و دیوار...که شروع این حس از یه جای خیلی خاص از کره ی زمین بود...که

خودت چه فکر میکنی؟رنج تنهاییدر تهران بیشتر استیا پاریس؟زخم هادر کربلا شفا پیدا میکنندیا اورشلیم؟درد رامورفین تسکین میدهدیا لبهای سرخ؟ بهم گفت میشه ببوسمت؟من سر تکون دادم که آره...بعدش منو بوسید.بعدش منم بوسیدمش...بهم گفت عههههههه ادای منو در نیار

دیشب یکی از وحشتناک ترینا بود...

به کی بگم؟ به کی بگم...به کی بگم چی تو مغزم میگذره...میشه عقرب های توی مغز منو از گوشم بکشی بیرون بدون اینکه گیج بشم؟

شاید توی یه دنیای بهتر به این تلخی فرار نمیکردم.دوباره پایان تلخ تراژدی تکراری...امشب مجبور شدم برای تو بزرگترین خوشی ها را قربانی کنم...

چهار یا پنج ماه پیش وی قرار بود به مناسبت دومین شکست عاطفی دوستش همراه با او در محوطه ی کوی دانشگاه تا بیخ گلو مست کند...چند ساعت قبل از مراسم هم اتاقی دوستش از بوفه ی کوی دانشگاه لوبیای پخته خریده بود و از آن به وی تعارف کرده بود...به محض خوردن یک ق

سه روز دیگه دووم بیارم فقط تا شیش روز بگذره که عقل و لپام کم کم شروع کنن بیان سرجاشون :/ انقدر ریتالین خوردم که یادم رفته آدم بودن و احساسات عادی داشتن چجوریه :)))

نمیدونم اینایی که دارم مینویسمو کی قراره بخونی...شاید هیچوقت...شاید همین فرداشب...دوست دارم بهت بگم که حتی فکرشم نمیکردم توی این دنیا هنوز کسی وجود داره که سکوت رو قضاوت نمیکنه...تو اونجا توی اون نقطه از کره ی زمین توی اون لحظه بهم نگاه کردی و با دست